Er zijn momenten dat ik mezelf afvraag wat ik eigenlijk doe. Niet op een existentiële of dramatische manier, maar gewoon als die stille vraag die opkomt wanneer je in september vroeg tussen de wijnstokken staat en het lage licht over de garrigues van Sarrians valt. De dauw hangt nog aan de bessen. De Dentelles de Montmirail tekenen zich scherp af aan de horizon, zoals altijd, zoals altijd al. En dan pik je een druif, bijt erin, en je weet het meteen: dit is goed. Maar je weet ook dat je het niet kunt bewijzen. Niet echt. Je kunt geen grafiek maken van een gevoel. Je kunt geen rapport schrijven over de geur van rijpe grenache op een koele septemberochtend. Dus blijf je maar doen wat je doet, en hopen dat het glas uiteindelijk zegt wat de woorden niet kunnen.

De ruwe actualiteit en de waan van het moment overtroeven de problematische realiteit van de laatste 10 jaar. Sinds Trump de wereld op zijn kop zet heeft men blijkbaar geen oor naar de meest urgentste wereldproblematiek die de mensheid zal treffen in al zijn geledingen. Meer zelfs,  sinds de idiotieën van het olijke maar gevaarlijk Trump-Vance-duo, blijkt zelfs in Europa de beweging van de klimaatnegationisten te groeien. Of hoe het dwaze populisme als een meedogenloze bloedzuiger elke rede uit de mens weet te zuigen. De echte realiteit is echter pijnlijk anders. Ook de essentie van de wijnbouw is getroffen in zijn hart en moet alle zeilen bijtrekken.

Grote cru-appellaties hebben soms de neiging om op hun lauwe­ren te berusten en hun renommee te gebruiken als kwalitatief en commercieel wapen. Ik kan er in Frankrijk een reeks opnoemen waar de lethargie is opgetreden en waar de plaatselijke syndica­ten geen antwoorden meer bieden op de grote concurrentie en mondialisering van de wijnwereld, maar dit is niet de issue van dit stuk.

Toen de wijnen van Bordeaux 1990 op de markt kwamen, ontplofte de wijnwereld in een ware euforie. Parker omschreef dit wijnjaar in overtreffende trap, in vergelijking met de twee fan­tastische voorgaande jaren 1988 en 1989. De Parker-scores van 100/100 vlogen ons om oren. Het werd als een millésime voor de eeuwigheid omschreven. Vele professionele wijnmaga­zines verkeerden in een soort delirium en daardoor sprongen de prijzen de lucht in. We zijn nu meer dan 30 jaar later. Komt deze ·eeuwigheid' overeen met de realiteit? Is 1990 wel degelijk zo'n uitzonderlijk wijnjaar in Bordeaux? Gaan we ooit de waarheid rond dit fameuze bordelese wijnjaar kennen? Welnu, op 19 januari 2023 werd een speciale focusdegustatie georganiseerd met een select publiek van 20 proevers, om dit bijzonder enigma op te lossen.

Op 25 november 2022 werd in Auberge du Pecheur (St-Martens-Latem) de rode loper uitgerold voor een wijnappellatie die al vanuit zijn naamgeving tot de verbeelding spreekt. De Baronie Gent van de Commanderie du Costes du Rhône werkte een dubbelactiviteit uit rond het wijngebied Plan de Dieu, een Rhôneappelatie die in 2005 tot een benoemde Côte-du-Rhône-Village is gepromoveerd. In de schaduw van de rotsen van de Dentelles de Montmirail en een beetje gesandwicht tussen de bekende cru’s als Gigondas, Vacqueyras, Cairanne en Rasteau, ligt een oase aan wijngaarden te blinken in zon’s aanschijns en met de volle neus in de mistral. De reusachtige wijnvlakte van meer dan 1500ha die juist deze cru’s met elkaar verbindt, kreeg de naam Plan de Dieu, omdat het vroeger een zeer onherbergzaam gebied was waar rovers en bandieten schuil zaten. Om deze vlakte (= plain) in de middeleeuwen te doorkruisen, had je niet alleen de ziel maar ook de zegen van God nodig om er zonder kleerscheuren door te geraken. Sinds 14de eeuw werd deze vlakte ontgonnen niet alleen van zijn slechte reputatie, maar ook door locale boeren met het resultaat dat in 1326 de eerste wijngaarden werden aangeplant.

artikel verschenen in Ken Wijn Magazine - jaargang 18 - n° 36